معرفی پژوهش
مقاله‌ای تازه و دسترسی‌آزاد در مجله Humanities and Social Sciences Communications بررسی کرده است که زبان‌آموزان دانشگاهی چگونه به بازخورد تولیدشده با هوش مصنوعی برای نگارش انگلیسی اعتماد می‌کنند. نویسندگان اسماعیل خدابنده، عبدالحی قاسموف و نعمتوف عبدالله‌جان‌اند و وابستگی‌های دانشگاهی آنان دانشگاه خوارزمی تهران و دانشگاه دولتی فرغانه در ازبکستان است.
روش
پژوهش از طرح آمیخته و تحلیل شبکه روان‌سنجی استفاده کرده است. داده‌های پرسشنامه‌ای و پاسخ‌های باز از ۹۲ دانشجوی کارشناسی یک دانشگاه در ازبکستان گردآوری شد و ۸۶ پرونده کامل وارد تحلیل شبکه شدند. بیست باور مشخص درباره بازخورد نگارشی هوش مصنوعی بررسی شد.
یافته‌ها
انسجام متن، فهم خطاها، اعتماد به دقت، بازبینی مکرر و یافتن اشتباه‌ها در شبکه جایگاه نسبتاً متصل‌تری داشتند. پاسخ‌های کیفی نشان دادند که بهبود قابل مشاهده متن می‌تواند اعتماد ایجاد کند؛ در مقابل، پیشنهادهای نادقیق، عمومی یا بی‌توجه به زمینه موجب احتیاط می‌شوند. اعتماد نه از پذیرش یک‌دست، بلکه از ترکیب بهبود ادراک‌شده، تفسیر فعال کاربر و ادامه قضاوت انسانی شکل می‌گیرد.
محدودیت‌ها و کاربرد
این مطالعه تک‌دانشگاهی، با نمونه محدود و ماهیت اکتشافی انجام شده است. خود نویسندگان نتایج را «فرضیه‌ساز» و نه تأییدی می‌دانند و تخصیص دقیق برخی خوشه‌ها نیز در آزمون‌های بازنمونه‌گیری ناپایدار بوده است. در کاربرد آموزشی، بهتر است دانشجو موظف شود هر پیشنهاد هوش مصنوعی را با هدف متن، بافت، شواهد و بازخورد انسانی مقایسه کند و صرف روان‌ترشدن جمله را معادل درستی علمی نداند.
انتشار و دسترسی
مقاله در ۳۱ مرداد ۱۴۰۵ (۲۲ اوت ۲۰۲۶) منتشر شده، داوری‌شده و دارای DOI پایدار 10.1057/s41599-026-08817-1 است. نسخه فعلی دسترسی زودهنگام و قابل استناد است، اما ممکن است پیش از نسخه نهایی ویرایش شود. متن با مجوز CC BY-NC-ND 4.0 منتشر شده است. متن رسمی و دسترسی‌آزاد مقاله.